Kolejny wiersz "Pieśń zimowa"

Pieśń zimowa

Zakwitła dziś pieśń

jak dziwny kwiat zimowy

otworzyła szerzej oczy

odebrała tchu

Śpiewała szybami rozświetlonych okien

szczytami gór

Wieczną chwilowością du(m)rnego uczucia

Włączyła się w gwiazd bliskich dziś szum

Uderzyła do głowy

znikąd donikąd wędrowców znużonych

tak, że poczuli, iż ma jakiś cel

droga choć ciemna źrenic rozszerzonych

Zniknął gniew

I szli chociaż czuli się jakby bez skóry

I parli naprzód zapadając się w śnieg

Ich kroki to metrum, płynęła do góry

świecąca się ogniem spalania ich pieśń

I szli chociaż podmuch mógł ich złamać wiatru

Zbyt mocny blask gwiazd nadwyrężyć serce

szli chociaż kości łamał im mróz

dusiło zbyt czyste powietrze

Lecz pieśń ich popchnęła

w głąb drżących drzew

przy zimnym srebrze potoków powiodła

, bo wszystko stracili choć nie mogli nic mieć

Droga znikąd bywa podła

Gdy Ziemia się zwróci tą stroną do Słońca

Można zobaczyć ich marne odbicie

Wędrowców znikąd, wędrowców

co w końcu

uznają, że to jest pieśń

nie życie