Ballada o człowieku z dynią na głowie

CZŁOWIEK Z DYNIĄ NA GŁOWIE

W dziadowską noc

zobaczyłam go przy barze

wątpie, że go tym obraże 

gdy go nazwę panem z dynią

Ów, wspomniany, był wpół smutny

czy zaspany

i samotnie sączył whisky, albo inne alkohole

czym zapijał swoje dole,

swoje smutki, co go pchnęły

by w noc dziadowską

wyjść w miasto z czapką

dynię przedstawiającą

A ja w tę noc tak wstrętnie

przeszłam przy nim, 

obojętnie

i przy jego czapce z dynią

i to moją będzie winą

kiedy w przyszłą noc dziadowską

żalem zdjęty, sam ze swą troską,

gdy przypomni zeszłe lata

kiedy z głupią dynią latał

licząc, że przyjaciół pozna,

życzliwości ludzkiej dozna,

doznał tylko poniżenia

i zimnej obojętności.

Gniew go zmrozi aż do kości

I ponownie stanie w barze

dynie w krwi naszej wymarze

I nad trupów naszych stosem

rzeknie "jedną whisky proszę".

Jaki morał z tego płynie?

Zawsze witaj Pana Dynię